Nummer 12 van de 12 boze mannen
Sidney Lumet brengt in 1957 zijn film ’12 angry men’ uit, geheel in zwart wit. 12 angry men gaat over 12 juryleden van een moordzaak in de Verenigde Staten. Stuk voor stuk zijn het verschillende mannen met hun eigen karakters en kenmerken. In de V.S. is het gebruikelijk dat 12 juryleden stemmen om over het lot van de beschuldigde te beslissen na een bespreking die wordt geleid door een voorzitter. De voorzitter is neutraal en mengt zich niet in debatten en discussies. Er zijn dus 12 stemmen en die moeten allemaal hetzelfde zijn om vervolgens een legale uitspraak te kunnen doen voor of tegen de beschuldigde.
In het begin van de discussie is er één persoon die de beschuldigde niet schuldig verklaart. De andere elf vinden de beschuldigde wel schuldig van de moord op zijn vader. Na een bijna anderhalf uur durende discussie over het alibi van de beschuldigde en de verklaringen van de getuigen draaien de juryleden stuk voor stuk bij en stemmen niet schuldig. Het is een minimalistische film met weinig actie maar met scherpe dialogen en knappe opnames (zeker voor die tijd). Ook inhoudelijk steekt de film goed in elkaar.
Het personage wat ik heb geanalyseerd is jurylid nummer 12. Zijn naam wordt niet genoemd, net als de namen van negen andere juryleden. Nummer 12 is een grote, jonge man met een net pak, een stijlvol kapsel en filtersigareten. We zouden hem nu een ‘klassieke’ noemen of een ‘typische vijftige jaren’ uiterlijk.
Al snel blijkt dat nummer 12 in de reclamewereld werkt aangezien hij op deze manieren aanknopingspunten voor gesprekken probeert te vinden. Ook blijkt dat hij in het begin van de film tijdens de discussie een product van hem aan het tekenen is, ‘Rice Pops’ genaamd.
Tijdens de eerste stemming steekt hij snel en overtuigd zijn hand op. Eigenlijk vindt hij de discussie niet zo interessant, althans in het begin niet. Hij geeft vriendelijk bedoelde duwtjes om gesprekken over andere zaken te beginnen, lacht veel om zaken die eigenlijk niet zo grappig zijn en speelt een potje tictactoe met een medejurylid. Hij rookt en valt daarmee een aantal keer de voorzitter lastig. In het midden van de film stelt hij zich toch kritischer op en zegt: ‘This is no exact science’. Nummer 12 blijkt een meegaand type omdat hij zich driemaal laat overhalen om toch voor schuldig of niet schuldig te stemmen. Hij vindt het allemaal maar moeilijk te volgen blijkt in het laatste deel van de film als hij een aantal moeilijke blikken trekt en de kritische zelfopgestelde onderzoeken van de architect volgt. Als een na laatste gaat hij overstag en kiest voor niet schuldig.
We kunnen een aantal conclusies trekken aangezien de lichaamstaal van nummer 12. Nummer 12 is meegaand omdat hij zich laat intimideren door boze blikken. Nummer 12 is niet geïnteresseerd in het gehele verhaal. Ook is nummer 12 snel afgeleid en vindt hij het gehele debat moeilijk te volgen.
Al met al is nummer 12 niet een van de meest naar voren komende personages maar wel een interessant object om te bekijken.
Sidney Lumet brengt in 1957 zijn film ’12 angry men’ uit, geheel in zwart wit. 12 angry men gaat over 12 juryleden van een moordzaak in de Verenigde Staten. Stuk voor stuk zijn het verschillende mannen met hun eigen karakters en kenmerken. In de V.S. is het gebruikelijk dat 12 juryleden stemmen om over het lot van de beschuldigde te beslissen na een bespreking die wordt geleid door een voorzitter. De voorzitter is neutraal en mengt zich niet in debatten en discussies. Er zijn dus 12 stemmen en die moeten allemaal hetzelfde zijn om vervolgens een legale uitspraak te kunnen doen voor of tegen de beschuldigde.
In het begin van de discussie is er één persoon die de beschuldigde niet schuldig verklaart. De andere elf vinden de beschuldigde wel schuldig van de moord op zijn vader. Na een bijna anderhalf uur durende discussie over het alibi van de beschuldigde en de verklaringen van de getuigen draaien de juryleden stuk voor stuk bij en stemmen niet schuldig. Het is een minimalistische film met weinig actie maar met scherpe dialogen en knappe opnames (zeker voor die tijd). Ook inhoudelijk steekt de film goed in elkaar.
Het personage wat ik heb geanalyseerd is jurylid nummer 12. Zijn naam wordt niet genoemd, net als de namen van negen andere juryleden. Nummer 12 is een grote, jonge man met een net pak, een stijlvol kapsel en filtersigareten. We zouden hem nu een ‘klassieke’ noemen of een ‘typische vijftige jaren’ uiterlijk.
Al snel blijkt dat nummer 12 in de reclamewereld werkt aangezien hij op deze manieren aanknopingspunten voor gesprekken probeert te vinden. Ook blijkt dat hij in het begin van de film tijdens de discussie een product van hem aan het tekenen is, ‘Rice Pops’ genaamd.
Tijdens de eerste stemming steekt hij snel en overtuigd zijn hand op. Eigenlijk vindt hij de discussie niet zo interessant, althans in het begin niet. Hij geeft vriendelijk bedoelde duwtjes om gesprekken over andere zaken te beginnen, lacht veel om zaken die eigenlijk niet zo grappig zijn en speelt een potje tictactoe met een medejurylid. Hij rookt en valt daarmee een aantal keer de voorzitter lastig. In het midden van de film stelt hij zich toch kritischer op en zegt: ‘This is no exact science’. Nummer 12 blijkt een meegaand type omdat hij zich driemaal laat overhalen om toch voor schuldig of niet schuldig te stemmen. Hij vindt het allemaal maar moeilijk te volgen blijkt in het laatste deel van de film als hij een aantal moeilijke blikken trekt en de kritische zelfopgestelde onderzoeken van de architect volgt. Als een na laatste gaat hij overstag en kiest voor niet schuldig.
We kunnen een aantal conclusies trekken aangezien de lichaamstaal van nummer 12. Nummer 12 is meegaand omdat hij zich laat intimideren door boze blikken. Nummer 12 is niet geïnteresseerd in het gehele verhaal. Ook is nummer 12 snel afgeleid en vindt hij het gehele debat moeilijk te volgen.
Al met al is nummer 12 niet een van de meest naar voren komende personages maar wel een interessant object om te bekijken.
Bron Plaatje:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten