Het laatste hoorcollege was Madelon Stokman bij ons te gast. Ze kwam ons informeren over de Islam en de media. Stokman werkt voor de NIO, de Nederlands Islamitische Omroep. De NIO biedt de informatie over nieuwsontwikkelingen die van belang zijn voor de moslims maar ook voor de niet-moslims in Nederland die geïnteresseerd zijn in nieuws(ontwikkelingen) over de islam of de moslimgemeenschap. Centraal in dit gastcollege stond de veranderde terminologie en groepsvorming over moslims in Nederland.
“NIJMEGEN - De Marokkaanse jongeren in Nijmegen vinden het onterecht dat zij als groep worden aangesproken wanneer er problemen zijn, bijvoorbeeld met hangjongeren. "Iedereen wordt over een kam geschoren en dat is stigmatiserend", zei een woordvoerder van de Marokkaanse koepelorganisatie Tadamon dinsdagavond."De jongeren vinden dat de problemen per individu moeten worden opgelost. Ze willen dat de echte raddraaiers eruit worden gepikt door de politie en dat er voor degenen die iets van hun leven willen maken, individuele begeleiding naar werk en scholing komt." (Gelderlander.nl)
Zo ontstaan er onenigheden tussen de Nederlanders en Moslims in Nederland. Dit heeft grote gevolgen op de samenleving. Termen wisselen elkaar af. Allochtoon werd vervangen door Moslim door de aanslagen in 2001. Stokman is van mening dat het niet zozeer de terminologie is, maar juist het beeld wat men creëert bij deze termen. Degene die allochtoon schrijft is niet degene die allochtoon leest en interpreteert. Ze legt hierbij de schuld van de onenigheden bij de journalisten. Verkeerde terminologie kan zorgen voor verkeerd interpretaties en dit zorgt voor verkeerde beelden. Daardoor worden prototypen gecreëerd en dit zijn vaak negatieve voorbeelden. Dit zorgt er ook voor dat groepen naar elkaar toe trekken. Marokkanen die voorheen niet met elkaar omgingen, zoeken elkaar op en de Nederlanders geven eerder de Marokkaan de schuld. Niet elke moslim is een crimineel. Het kaf moet van het koren worden gescheiden. Toch gooit men al snel alles op een hoop. Het denken vanuit zo’n perspectief noemt Stokman het Wij en Zij denken.
Markarian beschrijft in haar artikel ‘Religion, Iranian Women’s Blogging and the Promise of Democratic Change in Iran’ over hoe weblogs een basisfunctie krijgen in het overbrengen van de boodschap van de Iraanse vrouw. De weblogs worden gebruikt door en voor vrouwen om zo de beperkte vrijheid van meningsuiting in Iran te omzeilen. Deze weblogs hebben bijgedragen in de ontwikkeling van het feminisme in Iran. “For educated young Iranian women, cyberspace is a liberating territory of one’s own - a place to resist a traditionally imposed subordinate identity while providing a break from pervasive Islamic restrictions in the public physical space. The virtual nature of the internet-the structure of interconnection in cyberspace that draws participants into ongoing discourses on issues of feminism, patriarchy, and gender politics, and the textual process of self-expression without the prohibition or limitation of physical space-offers new possibilities for women’s agency and empowerment”.
Stokman betrekt ook de Arabische wereld in haar betoog. Daardoor verteld ze eigenlijk twee verhalen. De media in de westerse wereld zijn zeer belangrijk voor het verspreiden van boodschappen. Ook zijn ze talrijk. Iedereen mag er gebruik van maken en de toegang is vrij.
‘The historical investigation of the women’s movement in Iran illustrates the fact that dictatorial of authoritarian nature of controlling regimes has been an obstacle against independent organization of women’s groups.’
Hieruit blijkt dat in landen zoals Iran dit niet zo is. Bovendien geldt er in die landen geen vrijheid van meningsuiting. Zo is bloggen in dit land een gevaarlijk iets. Bepaalde onderwerpen mogen niet besproken worden. Bepaalde instanties hebben een alleenrecht op media en verkondigen dan ook alleen hun boodschap. In Nederland moet er juist gekeken worden naar welke bronnen er achter welke tekst zitten. Omdat er zoveel verschillende perspectieven gebruikt worden is het moeilijk om in te zien waarom wie wat zegt en ontstaan er al snel slechte opvattingen die ongegrond zijn.
Zo blijkt dat men niet automatisch kan aannemen dat een artikel objectief is. Men schrijft altijd vanuit een bepaald perspectief. Zo kan een Nederlandse krant een claim op de waarheid leggen, maar kunnen Iranese vrouwen dit vanuit een heel ander perspectief.
Bronnen:
Stokman, Madelon. Gastcollege. Centrum voor Informatie en Media, Universiteit Utrecht, Utrecht. 14 Oktober 2008
Markarian, Loosineh. "Religion, Iranian Women´s Blogging, and the Promise of Democratic Change in Iran." In Dialogues in Diversity conference. Sao Paulo: Universidade Methodista de Sao Paolo, 2008.
http://www.gelderlander.nl/voorpagina/nijmegen/3873233/Marokkanen-spreek-ons-niet-als-groep-aan.ece (oktober 2008)
Bron Plaatje:
“NIJMEGEN - De Marokkaanse jongeren in Nijmegen vinden het onterecht dat zij als groep worden aangesproken wanneer er problemen zijn, bijvoorbeeld met hangjongeren. "Iedereen wordt over een kam geschoren en dat is stigmatiserend", zei een woordvoerder van de Marokkaanse koepelorganisatie Tadamon dinsdagavond."De jongeren vinden dat de problemen per individu moeten worden opgelost. Ze willen dat de echte raddraaiers eruit worden gepikt door de politie en dat er voor degenen die iets van hun leven willen maken, individuele begeleiding naar werk en scholing komt." (Gelderlander.nl)
Zo ontstaan er onenigheden tussen de Nederlanders en Moslims in Nederland. Dit heeft grote gevolgen op de samenleving. Termen wisselen elkaar af. Allochtoon werd vervangen door Moslim door de aanslagen in 2001. Stokman is van mening dat het niet zozeer de terminologie is, maar juist het beeld wat men creëert bij deze termen. Degene die allochtoon schrijft is niet degene die allochtoon leest en interpreteert. Ze legt hierbij de schuld van de onenigheden bij de journalisten. Verkeerde terminologie kan zorgen voor verkeerd interpretaties en dit zorgt voor verkeerde beelden. Daardoor worden prototypen gecreëerd en dit zijn vaak negatieve voorbeelden. Dit zorgt er ook voor dat groepen naar elkaar toe trekken. Marokkanen die voorheen niet met elkaar omgingen, zoeken elkaar op en de Nederlanders geven eerder de Marokkaan de schuld. Niet elke moslim is een crimineel. Het kaf moet van het koren worden gescheiden. Toch gooit men al snel alles op een hoop. Het denken vanuit zo’n perspectief noemt Stokman het Wij en Zij denken.
Markarian beschrijft in haar artikel ‘Religion, Iranian Women’s Blogging and the Promise of Democratic Change in Iran’ over hoe weblogs een basisfunctie krijgen in het overbrengen van de boodschap van de Iraanse vrouw. De weblogs worden gebruikt door en voor vrouwen om zo de beperkte vrijheid van meningsuiting in Iran te omzeilen. Deze weblogs hebben bijgedragen in de ontwikkeling van het feminisme in Iran. “For educated young Iranian women, cyberspace is a liberating territory of one’s own - a place to resist a traditionally imposed subordinate identity while providing a break from pervasive Islamic restrictions in the public physical space. The virtual nature of the internet-the structure of interconnection in cyberspace that draws participants into ongoing discourses on issues of feminism, patriarchy, and gender politics, and the textual process of self-expression without the prohibition or limitation of physical space-offers new possibilities for women’s agency and empowerment”.Stokman betrekt ook de Arabische wereld in haar betoog. Daardoor verteld ze eigenlijk twee verhalen. De media in de westerse wereld zijn zeer belangrijk voor het verspreiden van boodschappen. Ook zijn ze talrijk. Iedereen mag er gebruik van maken en de toegang is vrij.
‘The historical investigation of the women’s movement in Iran illustrates the fact that dictatorial of authoritarian nature of controlling regimes has been an obstacle against independent organization of women’s groups.’
Hieruit blijkt dat in landen zoals Iran dit niet zo is. Bovendien geldt er in die landen geen vrijheid van meningsuiting. Zo is bloggen in dit land een gevaarlijk iets. Bepaalde onderwerpen mogen niet besproken worden. Bepaalde instanties hebben een alleenrecht op media en verkondigen dan ook alleen hun boodschap. In Nederland moet er juist gekeken worden naar welke bronnen er achter welke tekst zitten. Omdat er zoveel verschillende perspectieven gebruikt worden is het moeilijk om in te zien waarom wie wat zegt en ontstaan er al snel slechte opvattingen die ongegrond zijn.
Zo blijkt dat men niet automatisch kan aannemen dat een artikel objectief is. Men schrijft altijd vanuit een bepaald perspectief. Zo kan een Nederlandse krant een claim op de waarheid leggen, maar kunnen Iranese vrouwen dit vanuit een heel ander perspectief.
Bronnen:
Stokman, Madelon. Gastcollege. Centrum voor Informatie en Media, Universiteit Utrecht, Utrecht. 14 Oktober 2008
Markarian, Loosineh. "Religion, Iranian Women´s Blogging, and the Promise of Democratic Change in Iran." In Dialogues in Diversity conference. Sao Paulo: Universidade Methodista de Sao Paolo, 2008.
http://www.gelderlander.nl/voorpagina/nijmegen/3873233/Marokkanen-spreek-ons-niet-als-groep-aan.ece (oktober 2008)
Bron Plaatje:
http://www.tofocus.info/images/flags/iran-flag.gif (oktober 2008)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten